Wahadłowi w modzie? Taktyka 5-4-1, 3-2-2-2-1 podbija Premier League

0
1893
wahadłowi taktyka ustawienie piłka nożna Conte Chelsea

Wahadłowi w modzie, a trenerzy czołowych klubów Premier League coraz częściej wykorzystują taktykę, która ma zapewnić im większe bezpieczeństwo w defensywie i możliwości ataku.

W zależności od tego jak spojrzymy na ustawienie z wahadłowymi, ustawienie, taktyka zespołu przybiera kształt 5-4-1 lub 3-2-2-2-1. Czy to nowa moda i trend w futbolu?

Barca wygrywała, wszyscy grali 4-3-3

Kiedy Pep Guardiola objął Barcelonę i bardzo szybko z Dumą Katalonii zdominował świat piłki nożnej, wszyscy zaczęli wzorować się na tym jak grała ówczesna Barca. Korzystająca z ustawienia 4-3-3 stawiała na bardzo wysoki pressing, wymienność pozycji i tak zwaną tiki-takę. 

To Barca, jako jedna z pierwszych, zaczęła wykorzystywać ogromny potencjał jaki dawało ustawienie skrzydłowych na przeciwnych – co do wykorzystywanej naturalnie nogi – stronach boiskach. Leo Messi schodził z prawego skrzydła do środka, a to samo po przeciwnej robili m.in. Thierry Henry czy Neymar.

Sukcesy Barcelony, zdominowanie świata futbolu stało się inspiracją dla wielu europejskich klubów, które chcą skopiować styl Barcy, przeszły na ustawienie 4-3-3 i chciały grać w podobny sposób.

Barca zrewolucjonizowała w ten sposób futbol, ale czy podobna rzecz nie dzieje się obecnie, kiedy widzimy, że coraz większa liczba zespołów dostrzega ile dają wahadłowi?

Wahadłowi w modzie Antonio Conte

Pierwszym, który pokazał światu piłki nożnej ile mogą dać wahadłowi, był Antonio Conte. Po bardzo nieudanym początku pierwszego sezonu w Chelsea (kiedy ta grała ustawieniem 4-3-3), Conte postanowił przejść na ustawienie z wahadłowym i zaczął grać 5-4-1 czy jak na to spojrzeć 3-2-2-2-1.

Wahadłowi w jego taktyce nie byli piłkarzami ocenianymi najwyżej: Marcos Alonso, który na Stamford Bridge trafił z Fiorentiny nie wywoływał entuzjazmu na ustach kibiców Chelsea. Podobne, sceptyczne nastawienie można było mieć do drugiego wahadłowego, Victora Mosesa, który przez wiele sezonów gry w Premier League – w tym podczas poprzednich sezonów w Chelsea czy Liverpoolu, niczym specjalnym nie błyszczał.

Okazało się jednak, że ci – umówmy się co najwyżej dobrzy piłkarze – nie tylko weszli na nieznany sobie wcześniej, bardzo wysoki poziom, co odegrali istotną, by nie powiedzieć kluczową rolę w układance Conte. Układance, która doprowadziła Chelsea do mistrzostwa Anglii w wielkim stylu.

Wahadłowi w taktyce czołowych klubów Premier League

Sukces Antonio Conte, który uczynił wahadłowych fundamentami ustawienia Chelsea, przełożył się na to, że – podobnie jak w przypadku Barcy Guardioli, inni menadżerowie zaczęli kopiować jego pomysł na grę.

Tottenham Pochettino, również zaczął coraz częściej grać trójką środkowych obrońców i dwójką wahadłowych. Arsene Wenger, po tym jak Arsenalowi zaczął palić się grunt pod nogami, również postanowił przejść na system gry z wahadłowymi.

Podobną sytuację mogliśmy zaobserwować we wczorajszym meczu Superpucharu Europy, w którym Jose Mourinho zagrał trójką stoperów i wahadłowymi po bokach, którzy mieli zatrzymać skrzydła Realu Madryt.

Kolejne kluby starają się sprawdzić taktykę gry z wahadłowymi na swoim przykładzie. Ostateczne wyniki są różne, ale tego typu ustawienie znajduje się w modzie, szczególnie w klubach Premier League.

Wahadłowi nowym trendem w futbolu?

Gra wahadłowymi ma pewne zalety, które decydują o tym, że tak wielu menadżerów stara się sprawdzić te ustawienie w swoim zespole. Kiedy zespół się broni, można bardzo szybko zorganizować szczelną obronę, składająca się z pięciu defensorów – w tym wypadku, wahadłowi muszą wkleić się w boki szyku defensywnego.

Kiedy zespół atakuje, to ruchliwi, szybcy wahadłowi mogą grać na obieg i dublować pozycję skrzydłowego. Gra wahadłowymi ma prowadzić do jeszcze większego nacisku na styl gry wszyscy bronią, wszyscy atakują.

Czego wymaga się od wahadłowych?

Wahadłowi w tej taktyce czy też ustawienia są piłkarzami, od których wymaga się bardzo dużo. Zawodnik występujący w tej roli musi nie tylko dobrze spisywać się w defensywie, potrafić się ustawić, tak by nie złamać linii, ale też przerwać akcję ofensywną przeciwnika.

Co więcej, piłkarz ustawiony jako wahadłowy musi przecież równie świetnie spisywać się w ofensywnie, raz po raz podłączając się pod akcje. Warto by potrafił dobrze dośrodkować, szybko grać piłką w ataku pozycyjnym czy też wykończyć akcję.

Największe wymagania względem piłkarzy grających w tej roli dotyczą jednak przygotowania motorycznego. Przez niemal 90 minut, wymaga się by wahadłowi grali box to box, czyli od pola karnego do pola karnego. By grać w ten sposób, trzeba mieć płuca z żelaza.

Czy gra wahadłowym się opłaci?

Starcie w Superpucharze Manchesteru United z Realem Madryt pokazało, że nie. Ale to oczywiście tylko pojedynczy przypadek, no i niekoniecznie o wyniku musiało zadecydować akurat to, że Mourinho zagrał w pierwszej połowie wahadłowymi. Może, po prostu, Manchester United okazał się gorszy?

Bez wątpienia jednak gra z piłkarzami występującymi w tej roli stała się nowym trendem w futbolu, co widoczne jest szczególnie w Premier League. Na ostateczną ocenę tego pomysłu należy poczekać, choćby do czasu kiedy prekursor tej idei – Chelsea, Antonio Conte – zaprezentuje się w Lidze Mistrzów.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here